DIK

TEVREDEN

Dik Tevreden (artikel in Mijn Geheim)

diktevreden01

diktevreden02

Patricia (44) is een gezonde, maar stevige vrouw. Bijna haar hele leven heeft ze gevochten tegen de kilo’s, maar veel heeft dat niet opgeleverd. Inmiddels heeft ze zich neergelegd bij het feit dat ze nu eenmaal een maatje meer heeft. “Nu ik minder kritisch ben op mezelf begin ik me steeds beter te voelen!”

tekst: Vivianne van Bijsterveld
fotografie: Angeline Swinkels

Als zesjarige was ik een mollig kind. Een groot kind ook. Ik zat hoog in de groeicurve en stak een kop boven mijn klasgenootjes uit. Omdat ik zo stevig was, lette mijn moeder op wat ik at. Ze wilde mij behoeden voor overgewicht en zorgde ervoor dat mijn porties niet te groot waren en dat ik niet te veel snoepte. Zodoende kreeg ik thuis weinig koek en snoep, aten we zelden gefrituurd eten en frisdrank kocht mijn moeder liever niet.
Op mijn twaalfde was ik een lange, slanke meid. Je kon mijn ribben tellen. Twee jaar later kreeg ik mijn eerste menstruatie en met de puberteit veranderde mijn lichaam: ik werd ronder en kreeg borsten en heupen. Een heel natuurlijk gegeven. Ik voelde me echter niet gelukkig met mijn lichaam. Ik vond mezelf te dik. Ik worstelde met mijn identiteit en voelde me helemaal niet verwant aan die jonge, volle vrouw die ik in de spiegel zag. Ik verafschuwde mijn spiegelbeeld en deed er alles aan om dat slanke lichaam weer terug te krijgen. ‘Slank’ koppelde ik aan ‘mooi’. Ik was ervan overtuigd dat ik niet mooi kon zijn, omdat ik niet slank was. Dat had zich in mijn hoofd genesteld als een soort mantra. Mijn moeder was zeker niet dik, maar voelde zich echter wel zo, al zolang ze zich kon herinneren. Ze was ook altijd op dieet, ik kende haar niet anders. Als geen ander begreep ze mijn gevoelens en ze hielp mij met afvallen. Samen stonden we sterk en we volgden het ene dieet na het andere. Mijn moeder en ik begonnen met het broodwisseldieet. De ene dag mocht je dan zo veel brood eten als je wilde en de andere dag at je normaal. Ik vond het op zich geen straf, want geroosterd brood is best lekker. Ik geloof dat ik wel een brood per dag at. Of misschien wel meer… Maar het gevoel niet te kunnen eten wat je wilt, vond ik toen al lastig. Het hielp trouwens goed, dat dieet, maar je mocht het maar vier weken volgen. En daarna vlogen alle kilo’s er gewoon weer aan… Tijdens de vakanties gebruikten mijn moeder en ik poeders en shakes, om de extra vakantiekilo’s voor te zíjn. Ook bezochten we samen Weight Watchers. Met volle overtuiging, want wat wilde ik graag een superslanke den zijn!

MINDERWAARDIG

Op mijn zeventiende was ik één meter achtenzeventig en woog ik rond de zeventig kilo, wat ik te veel vond. De meningen waren echter verdeeld, want ik kreeg eigenlijk best veel complimenten. Maar als andere mensen zeiden dat ik een mooie meid was, geloofde ik dat niet. Hoe kon ik nou mooi zijn,  met zo’n lijf? Op mijn zeventiende ontmoette ik Henk. Nu – bijna zevenentwintig jaar later – ben ik nog steeds heel gelukkig met hem. Hij vond mij altijd mooi, ongeacht mijn gewicht, maar lange tijd geloofde ik hem niet. Ik kon mijn lichaam niet accepteren zoals het was. Ik heb er heel wat tranen om gelaten. Henk moet wel heel veel van mij houden dat hij niet is vertrokken…
Toen Henk en ik een jaar samenwoonden, kwam ik flink aan. Zo’n veertig kilo! Verschrikkelijk vond ik dat. Ik begreep ook niet waar al die kilo’s vandaan kwamen. Ik heb het Henk wel eens gevraagd: “Eet ik nu zo veel?” Dat kon hij niet beamen. Ik denk dat ik – mede – door het lijnen in mijn tienertijd zwaarder ben geworden. Mijn lichaam kreeg tijdens een belangrijke periode in mijn leven niet de bouwstoffen binnen die het nodig had. Mijn lijf leerde al vroeg om superzuinig om te gaan met iedere calorie. Daar komt nog bij dat ik een enorme emotie-eter ben. In het begin van onze relatie was Henk veel weg voor zijn werk en zat ik vaak alleen thuis. In ons flatje, zonder auto. Ik denk dat ik mijn heil in eten heb gezocht en er was niemand die mij controleerde.diktevreden05
Toch was ik gelukkig, ondanks mijn overgewicht. Ik had een opleiding tot reismedewerkster gevolgd en ging werken bij diverse reisbureaus in de regio. Nergens kreeg ik een vaste baan aangeboden, want het was crisis. Op een dag mocht ik – hoera! – op gesprek komen bij een klein bureautje. Aan het einde van dat gesprek zei de man aan de andere kant van de tafel: “Ik moet je eerlijk bekennen dat ik behoorlijk schrok toen je binnenkwam.” Ik vroeg hem waarom, want hoewel ik mezelf niet mooi vond, deed ik wel altijd mijn best om er goed en verzorgd uit te zien. Mijn haren waren erg belangrijk voor me en ik droeg leuke kleding en mooie, grote oorbellen. De man antwoordde: “Nou, vanwege je formaat.” Ik was zo verbijsterd dat ik stilviel. Die baan heb ik overigens niet gekregen…

Na een tijdje werkloos te zijn geweest, besloot ik Nederlands recht te gaan studeren in Maastricht. Tegelijkertijd vond ik een baan op een advocatenkantoor, waar ik vier jaar met veel plezier heb gewerkt. Al die tijd was en bleef ik dik; al deed ik regelmatig lijnpogingen en begon ik om de zoveel tijd weer met een nieuwe sport. Tijdens mijn laatste geslaagde afvalpoging raakte ik twintig kilo kwijt. Ik woog net iets meer dan honderd kilo, eronder ben ik niet gekomen.

Wat me in die tijd opviel, was dat ik best wat commentaar van andere mensen kreeg. Een bakker zei ooit, toen ik een doos taartjes voor een verjaardag haalde: “Niet helemaal alleen opeten, hoor!” Als ik een ijsje of frietje op straat at, werd er gezegd: “Wel ja, dat kan er ook nog wel bij!” Dan kon ik wel door de grond zakken. Dat soort opmerkingen bevestigden keer op keer mijn gevoel dat ik niet goed was zoals ik was. Mijn gewicht bleef een issue. Zo jammer, want Henk en ik hadden het heel goed samen. We werkten, studeerden en woonden in een mooi huis. We gingen uit eten en op vakantie zo vaak we wilden. We hadden een hond die we al onze liefde gaven. Maar hoewel het ons voor de wind ging, bleef ik ongelukkig met mezelf en mijn uiterlijk. Ik voelde me vaak erg depressief. Verstandelijk kon ik wel beredeneren dat ik helemaal niet minderwaardig was omdat ik dik was, maar mijn gevoel zei iets heel anders. In die tijd heb ik de nodige therapeuten en artsen bezocht. Ik hoopte dat iemand iets voor me kon doen, me kon helpen om af te vallen. Niets lukte echter. Ik was letterlijk en figuurlijk zoekende. Ik volgde diverse opleidingen en hopte van werkgever naar werkgever. Nergens vond ik het geluk dat ik zocht. Nergens zat ik écht op mijn plek. Achteraf denk ik: ik nam mezelf natuurlijk wel steeds mee. Je kunt blijven zoeken, maar als je het geluk niet in jezelf kunt vinden, dan wordt het moeilijk.

ZWANGER

Wat me wél gelukkig maakte, was de geboorte van onze kinderen. Ik was dertig jaar toen er in onze omgeving flink wat kinderen werden geboren. Ineens begonnen mijn eierstokken te ‘klepperen’: ik wilde ook een kind! Henk moest even wennen aan het idee, maar na een tijdje ging hij overstag. Ik gooide de pil-strip weg en wachtte met spanning af. Een paar weken later was ik zwanger, maar ik kreeg een miskraam met zeven weken. Ik was zo verdrietig en voelde me ronduit ellendig. Mijn menstruatie bleef weg en we belandden in de medische molen. Henk en ik bleken allebei verminderd vruchtbaar te zijn. We kregen te horen dat de kans op een kindje van ons samen zo goed als nihil was. Verbijsterd en intens verdrietig keerden we huiswaarts, met een doos pillen en het advies om ivf te overwegen. En o ja: gewicht verliezen zou onze kansen zeker vergroten. Ook dat kwam hard aan. Voor ons is het nog steeds een wonder, maar een maand later was ik weer zwanger! Ik voelde me geweldig tijdens die zwangerschap. Het leek wel alsof ik zweefde. Bijkomend voordeel was dat ik nu – voor mijn gevoel – niet hoefde te letten op wat ik at. Ik zou immers tóch aankomen. Na een zwangerschap van ruim tweeënveertig weken werd onze dochter Denice geboren. Ik was vijf kilo aangekomen en na de bevalling viel ik er tien af. Dat was nog eens een mazzeltje.

Helaas kreeg ik na de bevalling weer last van depressieve buien. Had dat misschien te maken met mijn hormoonhuishouding? In ieder geval, binnen de kortste keren was ik vijftien kilo zwaarder. In 2004 raakte ik weer zwanger, zonder tussenkomst van de artsen. Helaas verloren we het kindje na veertien weken. Ik was intens verdrietig. Drie maanden later was ik weer zwanger en deze keer kregen we een mooie en lieve zoon: Jason. Weer kwam ik maar vijf kilo aan tijdens mijn zwangerschap en viel ik er na de bevalling tien af. Ik zei tegen Henk dat ik dit nog een keer of tien moest herhalen en dan zou ik van het grootste deel van mijn overgewicht af zijn. Begrijpelijkerwijs zag Henk dat niet zo zitten!

In die jaren woog ik rond de honderdtwintig kilo. Ik sportte regelmatig en wandelde veel met de hond. Ik deed twee keer per week aan spinning, maar viel geen gram af… Dat hele verhaal dat je moet bewegen als je wilt afvallen, vond ik maar onzin. Maar toen ik stopte met spinning, kwam ik in een jaar tijd wel tien kilo aan! Het doet dus wel degelijk iets met je spijsvertering. Sporten beschermde me blijkbaar tegen aankomen. Ook in deze tijd deed ik regelmatig een lijnpoging; door weinig koolhydraten en veel eiwitten en goede vetten te eten. Ook heb ik acupunctuur en homeopathische middeltjes geprobeerd. Niets hielp. Ik viel niet af, maar bleef op hetzelfde gewicht. Mijn zelfbeeld kwam al die jaren niet overeen met de mening van anderen. Ik kreeg positieve feedback op mijn kleding, haarstijl, uitstraling en karakter. Maar zelf zag ik het gewoon echt niet. Het vóélde gewoon niet zo. Als ik eens een goede bui had, dan was het meest positieve wat ik kon bedenken: ik zie er vandaag niet slecht uit.

Door de gesprekken bij psychologe realiseerde ik me pas dat ik een heel slecht zelfbeeld had

Twee jaar geleden besloot ik bij een psychologe in behandeling te gaan. De gesprekken die ik met haar voerde, waren een ware eyeopener. Ik begon te beseffen dat afvallen geen zin heeft als je geen positief zelfbeeld hebt. Ik koppelde het één altijd aan het ander: als ik slank ben, dan zal ik gelukkig zijn. Of: als ik slank ben, dan ben ik mooi. Maar je moet eerst jezelf accepteren en blij zijn met jezelf en je lichaam. Ik realiseerde me toen pas echt dat ik zo’n slecht zelfbeeld had.

KEERPUNT

Vanaf dat moment ben ik daarmee aan de slag gegaan. Ik ben terug gaan kijken op mijn leven. Nu zie ik wel dat ik er tijdens mijn tienertijd goed uitzag, maar toen vond ik mezelf zo lelijk en dik dat ik daar helemaal niet voor openstond. Die positieve bevestiging moet ik mezelf meegeven en dat betekent gewoon heel vaak voor de spiegel gaan staan en zeggen dat ik mooi ben en blij ben met mezelf. Dat gaat de ene keer beter dan de andere.

De gesprekken met mijn psychologe waren een keerpunt in mijn leven. Ik heb namelijk besloten om nooit meer op dieet te gaan. Het werkt namelijk niet. Ik ben het levende bewijs dat je er alleen maar zwaarder van wordt. Je verpest je stofwisseling door de grote schommelingen in het aantal calorieën dat je binnenkrijgt en de hoeveelheid sport die je aanpakt. Na een streng dieet volgt immers altijd weer een periode waarin je nergens naar kijkt. En dan eet je alle afgevallen kilo’s er weer aan, plus vaak nog een paar extra.

Nooit meer op dieet wil niet zeggen dat het nu makkelijk is. Eten is en blijft voor mij altijd beladen. Ik lust alles en kan veel eten, maar in mijn achterhoofd hoor ik nog steeds dat stemmetje: ‘Zo word je nooit slank natuurlijk.’ Het is een vermoeiend proces, vind ik.

Van mezelf in bikini word ik niet blij en ik weet niet of dat ooit anders zal zijn. Met mijn verstand kan ik wel bedenken dat ik me niet hoef te schamen voor mijn lichaam, maar mijn gevoel huppelt er nog achteraan. Ik ga er wel van uit dat het goed komt. Ik blijf aan mezelf werken. Hoewel ik dol ben op dansen, heb ik het jaren niet meer gedaan, uit angst om voor gek te staan. Ik heb me voorgenomen om me daar niet langer door te laten beperken. Inmiddels ben ik al een paar keer op stap geweest met mijn vriend en vriendinnen om een avondje heerlijk te dansen. Heerlijk! En ook al voel ik me nog niet helemaal vrij om te bewegen zoals ik wil, het wordt elke keer makkelijker om de dansvloer op te gaan.

Mijn gezin is trots op me en mijn moeder ook. Natuurlijk neem ik haar niets kwalijk. Zij heeft me in mijn tienertijd proberen te helpen, met de kennis die er toen was. Ik vind het belangrijk om een goed voorbeeld te zijn voor mijn kinderen. Zij kennen mij niet anders dan dik. Ik probeer ze mee te geven dat dit maar de buitenkant is en dat het gaat om de binnenkant.
Onze kinderen hebben beiden aanleg om zwaar te worden. Enerzijds wil ik hun helpen om niet te zwaar te worden, anderzijds geef ik ze vooral de boodschap mee dat ze goed zijn zoals ze zijn. Ik vind het moeilijk om daarin het midden te houden. Ik ben me er wel van bewust dat je als ouder natuurlijk van alles kunt zeggen, maar dat het minstens zo belangrijk is wat je uitstraalt. Ik werk er nu dus aan om mijn uitstraling in overeenstemming te brengen met de dingen die ik zeg.

Ik ben altijd dol geweest op make-up en mooie kleding. Mijn haar moet altijd goed zitten en heeft al alle kleuren en lengtes gehad. Wat dat betreft durf ik wel. Nu ik bewust bezig ben met mijn zelfbeeld en minder kritisch ben op mezelf, begin ik me steeds beter te voelen. Dat gevoel zou ik graag aan anderen willen doorgeven. Ik zie te vaak vollere vrouwen rondlopen in vormeloze en donkere gewaden. Ze verstoppen zich. Ik zou ze wel willen toeschreeuwen: ‘Dat hoeft niet! Je bent mooi en je mag er zijn. Laat mij je helpen!’ Daarom ben ik begonnen aan een opleiding tot kleurenconsulent en heb ik deze zomer mijn eigen praktijk opgezet: Je Mooiste Zelf: kleur- en stijladvies voor de vrouw met een maatje meer.

Dat is mijn droom: mijn eigen coachingspraktijk voor vrouwen met een maatje meer. Ik ben een veelzijdig mens. Ik houd van kleding en make-up, maar ook van dieren, tarotkaarten leggen, high tea maken, wandelen en lezen. Ik heb een lange weg afgelegd, maar die leidde vaak tot nog meer frustratie en verdriet, omdat mijn insteek verkeerd was en het afvallen maar niet wilde lukken. Nu richt ik me op mezelf. Wat wil ik uitstralen? Waar word ik blij van? Ik word niet blij van diëten, maar wel van wandelen in de natuur, mijn werk en leuke dingen doen met mijn gezin en mijn vriendinnen. Dat goede gevoel wil ik op anderen overbrengen. Ik ben dik, maar tevreden. Ik geloof in mijn eigen schoonheid. Ik ben de moeite waard. Ik mag er zijn!

diktevreden03
diktevreden04

 

comments are closed