ZELF

ACCEPTATIE

Zelfacceptatie

zelfacceptatie01Sinds vorig jaar maak ik deel uit van de community van HEAS Nederland, een afkorting voor Health At Every Size. Deze vereniging heeft tot doel om ‘een nieuwe kijk op gezondheid te creëren die niet uitgaat van gewichtsverlies of een bepaald gewicht, maar zich concentreert op de gezondheidsvoordelen en verbeteringen voor iedereen ongeacht gewicht of omvang’. Een van de principes is acceptatie van elke lichaamsvorm en elke omvang. In het Engels is daarvoor een hele mooi term beschikbaar: ‘fat acceptance’. Deze beweging bestaat volgens Wikipedia al sinds de jaren 60, maar ik kan me vergissen…. Ik hoor er pas de laatste twee, drie jaar iets over. Daarvoor was het ideaalbeeld van vrouwen dat door de media en mode-ontwerpers verspreid werd toch vooral gebaseerd op maat 36 (die trouwens in de loop der jaren steeds meer op maat 34 ging lijken).

We weten inmiddels wel hoeveel invloed de media op ons heeft, bewust maar vooral onbewust. Jaren geleden las ik een artikel over de Fiji-eilanden. Tot 1995 was er op die eilandengroep geen televisie te vinden. Anorexia kwam er amper voor, sterker nog: lekker eten en rondingen werden alom gewaardeerd. Hiermee werd aangenomen dat de vrouwen op deze eilanden niet de druk voelden om slank te worden, laat staan te blijven. Na de introductie van de tv werd er een onderzoek gestart onder een groep jonge meisjes. Uit dat onderzoek, dat een aantal jaren duurde, bleek heel duidelijk dat meisjes ineens hoger scoorden op belangrijke indicatoren van verstoord eetgedrag. Ook gaven de meisjes aan dat ze gewichtsverlies en diëten beschouwden als een manier om zich aan tv-persoonlijkheden te spiegelen. Deze tv-persoonlijkheden zagen ze als rolmodellen voor het opbouwen van een carrière of werk. Diëten en gewichtsverlies werden gezien als manieren om de eigen kansen op een job te verbeteren.

Dit betekent natuurlijk niet dat eetstoornissen veroorzaakt worden door de media. Maar de invloed die zij heeft op ons en op ons zelfbeeld blijkt dus groter dan je op het eerste gezicht zou denken. Zeker nu de laatste tijd steeds vaker bekend wordt dat alle foto’s die we zien in een tijdschrift ‘gephotoshopt’ zijn. We worden dus gefopt waar we bij staan! We spiegelen ons aan anderen die er in werkelijkheid heel anders uit zien dan ze aan ons gepresenteerd worden. In feite projecteren we onze verlangens om op dat mooie, slanke en pukkelloze model te lijken dus op een fata morgana. Wat doet dat met je zelfvertrouwen, met je zelfbeeld? Met hoe je je in je lichaam voelt?

Zou het niet fijner zijn als iedereen zich goed voelde over zijn of haar lichaam, ongeacht omvang en gewicht? (deze stelling gaat uiteraard ook op voor mensen die geen overgewicht hebben maar iets anders waar ‘de  maatschappij’ een afkeurende mening over heeft). De meesten zullen hierop volmondig ‘ja’ antwoorden. Maar…hoe bereik je dat? Ik worstel hier zelf al heel wat jaren mee en heb het antwoord nog niet gevonden. Al die bezoeken aan slankclubs, sportscholen, psychiaters en psychologen leerden me dat slank zijn niet automatisch opleverden dat ik blij met mezelf was.

En uiteindelijk leerde ik ook dat dik zijn niet persé betekent dat ik niet blij met mezelf ben. Dat was al een hele openbaring. Van daaruit wil ik verder gaan onderzoeken. Er zijn ontzettend veel theorieën te vinden over zelfacceptatie en gedragsverandering. Welke bij mij past? De tijd zal het leren. Intussen blijf ik mij waar mogelijk inzetten voor HEAS Nederland. Omdat het tijd wordt dat we onszelf niet meer voor de gek (laten) houden. Dik is dik en dun is dun. Maar beide begrippen zeggen niets over wie je bent en over hoe waardevol je bent.
Ik wens je een fijne dag!

Liefs Patricia
@JeMooisteZelf

You must belogged in to post a comment.